# 23

Dzisiaj udawałam, że mam egzamin z "socjologii małych grup" - przejrzałam stronkę i ene due rike fake - padło na ten przedmiot. Podczas obiadu z rodzicami Mifu przekazywałam im telepatycznie, żeby nie pytali się jak mi poszło i czy to trudne, bo oczywiście nie mam o tym bladego pojęcia.
Niech się już skończy to udawanie, mam dosyć.

Kiedyś, dawno dawno temu, jak byłam pociechą całej rodziny, zdolną córeczką i kochaną wnusią z fenomenalną pamięcią, cudownym dzieckiem, którego pierwszym przeczytanym słowem była "Szwajcaria", sześciolatką czytającą Mitologię Parandowskiego, myślałam sobie o studiach jako o czymś obowiązkowym. Nie wyobrażałam sobie, że mogłabym NIE studiować. W międzyczasie pozmieniało się tyle rzeczy, a teraz ściemniam w pracy i w domu o wykładach, zjazdach i sesjach. I nie ukrywam - mam z tego powodu kupę kompleksów.

Jutro odwożę matkę do szpitala, będzie miała operowane haluksy, cztery dni nie będzie jej w domu, potem noga w gipsie przez sześć tygodni. Sama stwierdziła, że wolałaby pracować niż siedzieć z nami codziennie, więc będę ją potem codziennie przywozić i zabierać z biura. Driver, that's my job.

Myślałam, że Kriczr przyjdzie do mnie na noc z tejże okazji, ale już coś widzę, że będzie ciężko. Jak zwykle z resztą. Wiem, że on z rodzicami dogaduje się na innych zasadach (nazywanych zapewne normalnymi - ja za bardzo przyzwyczaiłam się do patologii), ale chciałabym, żeby raz na jakiś czas wszystko odbyło się na moich zasadach czyli spontan.
Pytanie: Przyjdziesz do mnie na noc w poniedziałek?
Odpowiedź: Jasne, że przyjde.